Acclimatiseren


Vooral de eerste week heeft Rene ons veel mee naar zijn huis genomen en hebben we bij hem en zijn moeder gegeten. Hun personeel kookte voor ons, ook al was het tijdstip naar hollandse begrippen niet normaal. 

Rene is helemaal gek met beesten. Hier zie je zijn moeder met haar hondje en Rene met de schildpadden van Kenneth, die loslopen in de tuin.

moeder van ReneRene's moeder is al 89 en niet meer in goede gezondheid. Hier geeft zij de hond koekjes. Rene met schildpadden

 

 

 

Rene heeft ons in die eerste tijd vrij veel rond gereden. Ook met betrekking tot alle perikelen rond de registratie van buitenlanders. Binnen 8 dagen moet je je melden bij de vreemdelingenpolitie op de haven. Als je daar bent kom je erachter dat je twee eersteklas pasfoto's moet hebben. Die had ik!, maar je moest ook een kwitantie hebben van het bureau Combe. Als je geen hulp hebt, weet je niet waar je moet zoeken. Toen ik daar aankwam ben ik daar snel geholpen, voor een kwitantie van fl.10,-- surinaams. Een belachelijk bedrag voor de moeite die je ervoor moet doen als je weet dat het satiegeld voor een fles bier 500 surinaams is. Dus weer een dag later met de kwitantie terug naar de haven. Als je na heel lang wachten eindelijk aan de beurt bent, mag je de volgende week weer terugkomen om de registratiekaart op te halen. Althans ik, als echte Hollander. Ingrid was al klaar door zich alleen te melden, want zij is in Paramaribo geboren.

eten bij de javanenAan het einde van de eerste week hebben Rene en de jongens, Kenneth en Mil... ons meegenomen naar Blauwgrond in Noord Paramaribo. Daar kun je in het weekend aan de kant van de weg heerlijk eten en dat hebben we ook gedaan. Bij de javanen aten we sate en bami. Heerlijk. Vooral de sojasaus, daar kreeg je dikke lippen van, zo heet. Ingrid vond de pindasaus lekkerder, want deze was niet zo heet, alleen ik hou niet zo van pindasaus.

haphap

kenneth