Aankomst en eerste verkenning


De reis was al geboekt in November 1996 en dat bleek niet al te ruim van tevoren. We moesten schipperen met de data, omdat veel vluchten volgeboekt waren. En dat alleen al over de indirecte vluchten via Parijs en Cayenne. Voor deze vlucht van Air France  hadden we gekozen omdat het fl.400.-- pp goedkoper was. 
De prijzen voor direkte KLM-vluchten naar Paramaribo zijn in de tussentijd flink omlaag gegaan, daarom willen we een volgende keer doorsparen voor de duurdere direkte vlucht, want de route via Parijs en Cayenne sloopt je. Extra wachttijden, die op kunnen lopen tot 6 uur zijn geen uitzondering, maar regel. En het huidige verschil van fl.100 / 150.-- (maart 1997) is niet meer de moeite van het wachten waard.

aankomst

Voor de eerste keer in ons leven hebben we moeten overstappen. Dat ging zonder problemen, het enige dat je in de gaten hoeft te houden zijn je papieren en je handbagage. De rest gaat vanzelf naar Paramaribo door. In Parijs (Charles de Gaulle) ga je van hot naar her met behulp van bussen, een heel andere ervaring dan Schiphol waar alles vanuit een centraal punt bereikbaar is. Je krijgt nogal wat papieren en telkens moet je inchecken en wordt je gecontroleerd.

Toen we in Cayenne uitstapten, kwamen we vanuit een koud nederland, via de airgeconditioneerde vliegtuigen in de zwoele hete en vochtige lucht van Zuid Amerika terecht. Ik wilde direkt een foto maken, maar de camera was door het vocht volkomen beslagen. Aan de foto is dat duidelijk te zien. Op de voorgrond is met moeite Ingrid en Rene te ontdekken.

beslagen eerste foto(click op de plaatjes om het op werkelijke grootte te zien met de default viewer)

 Na de nodige formaliteiten konden we over het platform lopen en werden we gedirigeerd naar de transferruimte waar we een paar uur moesten wachten, voordat we mochten instappen in het SLM vliegtuig, een oude Duitse DC9. (De foto is van de DC9 is er een genomen tijdens de terugreis.)


in de wachtkamer op Cayennede DC9 tussen Cayenne en ZanderijOp Zanderij, nu heet het het Adolf Pengel Airport, was het even wachten op de koffers, want de band liep ergens vast en er moest iets gerepareerd worden. Maar niet al te lang daarna konden we met zijn drieen instappen in een wagen die Kenneth (de hulp van Rene's moeder) geregeld had om ons op te halen. Rondom de uitgang barstte het van de mensen, die je bagage willen dragen, natuurlijk tegen betaling en 'figuren', die je als taxi naar Paramaribo willen brengen. Nu we weten we wel hoe het allemaal gaat en wat het prijsniveau ongeveer is. Maar voor een paar 'blauwe'  hollanders is het uitkijken.

Wat waren we moe, 's morgens 5 uur op en nu in de auto naar Paramaribo was het lokale tijd 8 uur, in werkelijkheid voor ons 12 uur 's nachts! En we hadden in het vliegtuig van Parijs naar Cayenne bijna geen eten gehad, want er was een staking in Parijs van de foerageurs, ik ben vergeten hoe het precies genoemd werd. Maar we hadden goed honger, dus eerst langs een eettent om bamie te halen en naar het huis van Rene's moeder en eten. Om een uur of tien zijn we naar ons logeeradres in Rainville gebracht, een wijk in Paramaribo noord. 
Rene woont bij zijn moeder op Zorg en Hoop.